آینده نگری استراتژیک، به عنوان مطالعات آینده شناخته می‌شود، رشته‌ای است که سازمان‌ها برای جمع آوری و پردازش اطلاعات در مورد محیط عملیاتی آینده خود از آن استفاده می‌کنند. این اطلاعات می‌تواند شامل روندها و تحولات در محیط‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فنی و قانونی آن‌ها باشد. رهبران آینده‌ نگر که عمل‌گرایی و خوش‌بینی را تمرین و رویدادهای آینده را تصور می‌کنند، تیم‌‌هایی با عملکرد بالاتر دارند. رهبران آینده نگر را با آینده نگاری استراتژیک ترکیب کنید، نتیجه آن این است که کسب و کار شما و مردم در صدر قرار می‌گیرند.

هدف گذاری استراتژیک به کسب و کار شما کمک می‌کند که تیم به طور منسجم در مسیر درست حرکت کند.

تفاوت تدوین و اجرای استراتژی در چیست؟ همان طور که در مقالات قبلی اشاره شد دو مورد از حیاتی‌ترین مراحل یک فرآیند مدیریت استراتژیک، تدوین استراتژی و اجرای استراتژی است. در تدوین استراتژی، استراتژی‌های مختلفی تدوین می‌شود و سپس مناسب‌ترین آن انتخاب می‌شود تا بتوان به اهداف و مقاصد سازمان دست یافت. از سوی دیگر، زمانی که استراتژی عملاً به مرحله اجرا در می‌آید، این فرآیند به عنوان اجرای استراتژی شناخته می‌شود. به عبارت دیگر، تدوین استراتژی مربوط به توسعه برنامه‌ها است، در حالی که اجرای استراتژی مربوط به کاربرد آن برنامه‌ها است. وقتی تدوین استراتژی موفقیت آمیز است، به این معنی نیست که اجرای استراتژی موفقیت آمیز خواهد بود. زیرا این دو از یکدیگر متمایز هستند. در این مقاله، به تفاوت تدوین و اجرای استراتژی و تفصیل این دو اصطلاح پرداخته ایم.

نیت استراتژیک به وضعیت آینده از پیش تعریف شده‌ای اطلاق می‌شود که سازمان قصد دارد در یک دوره زمانی مشخص به آن دست یابد. این اصطلاح توسط گری همل و سی کی پراهالد رایج شد. آن‌ها این اصطلاح را دلیل وجود یک سازمان و اهدافی که می‌خواهد به آن دست یابد، تعریف کردند که باورها و ارزش‌های یک سازمان را نشان می‌دهد.